Wedstrijdverslagen

In het wedstrijdverslagenboek mogen de leden zelf hun persoonlijke verslag plaatsen van een wedstrijd waaraan zij hebben deelgenomen.

Wedstrijdverslag toevoegen

 

Zoeken

Zoek op naam auteur
Vrij zoeken op titel of plaats

BAC Wintercup

18 februari 2018
Baarn


Deze zondag geen training, maar eens lekker uitgeslapen en met elkaar van een lekker ontbijtje genoten.
Dan maar eens geen wedstrijdje of training, maar een stukje voor mijzelf lopen. Toch nog even kijken of er ergens in de middag nog een loopje is. Ja, er is een loop, de BAV Wintercup in Baarn. Een cross van 10 kilometer. Nu ben ik niet zo van het crossen, maar dit ziet er uit als een soort veldloop, dat lijkt me wel leuk en is nog te halen.
Ik pak snel mijn spullen en ga om 12.10 uur op pad. Om 13.00 uur arriveer ik in Baarn en om 13.30 uur is de start. Snel even mijn startnummer regelen, me omkleden en dan eens gaan kijken wat me te wachten staat.
Als ik bij de start arriveer zie ik lopers binnenkomen van de wedstrijd, zelf doe ik mee aan de recreatieloop, voor de wedstrijd was ik te laat. Ik zie ineens Jan Zijderlaan uitlopen samen met zijn zoontje en maak even een praatje met hen. Jan is tweede geworden in ruim 38 minuten. Pffff, wat een snelle tijd. Het is met gewone schoenen goed te doen zegt Jan, maar ik heb mijn trailschoenen al aan.
Ik wil niet te gek doen na het vorige weekend, het doel is 5 minuten per kilometer. Het zijn 4 rondjes van 2,5 kilometer zonder al te veel blubber, maar wel met wat kleine heuveltjes en door het bos, eens kijken of dat gaat lukken.
ik zie ineens ook Margriet Zijderlaan binnenkomen namens Clytoneus uit Woerden, haar woonplaats. Ook even met Margriet gepraat. De speaker roept om dat het nog 3 minuten is tot de start en roept de lopers op om zich naar de start te begeven.

Na het startschot zit ik een beetje in het midden en begin langzaam mijn ritme te vinden en wat mensen in te halen. De eerste kilometer gaat net onder de 5 minuten, de tweede er ruim onder, maar de derde er iets boven. Het tempo is prima, de kilometertijden schommelen iets door het ongelijke parcours met de stukken vals plat, maar het gaat prima. Kilometer 8 blijkt ineens te langzaam in 5.16 en ik zet weer iets aan om te zorgen dat ik onder de 50 minuten binnen kom, dat is geen enkel probleem. Mijn eindtijd is 49.26 en zonder echt moe te worden kom ik fit over de streep en ontvang daar een vaantje en een flesje sportwater.

Bekenden zie ik verder niet en ik ga gelijk naar huis, dan kan ik nog wat van het voetballen zien. Toch wel blij dat ik nog even was geweest, het was best een leuke ronde. Maar eens kijken wat er volgend weekend op het programma staat. Wellicht de Knotwilgenloop in Woerden of de Polderloop in Hazerswoude

Groet uit Schoorl Run

11 februari 2018
Schoorl


Na de bijna marathon van gisterenavond die niet helemaal was wat ik ervan gehoopt had door een val en verkeerd gelopen te hebben had ik door wat rustiger aan te doen en een massage na afloop stilletjes de hoop om vandaag toch een stukje met Ina mee te lopen.
We hebben ons ingeschreven voor de Groet uit Schoorl Run, de 30 kilometer.
Ina wilde deze graag lopen, ik in eerste instantie ook, maar ik liep liever in Bergschenhoek en allebei kan nu eenmaal niet..........toch ?
Ik kom om 00.30 uur thuis uit Bergschenhoek, ga nog even zitten en pak wat spullen voor de zondag naar Schoorl.
Om 1.30 ga ik naar bed en de wekker op 7.45 uur.
Om 8.30 ben ik al bij Ina met de Fiat Ducato. We willen de fietsen meenemen om vanaf Bergen naar Schoorl te fietsen, dan zijn we de file mis en ik heb de fiets ook nodig om Ina te begeleiden onderweg.
Ina heeft me al een beetje door en zegt, ga je fietsen of toch lopen ?
Ehhhhhh, proberen om een stuk mee te lopen zeg ik eerlijk, we gaan het wel zien. Mafkees klinkt het uit Ina's mond. Het is ook een beetje gekkenwerk, ook nog nooit gelopen een dag na de marathon. We gaan het zien.
Door de drukte onderweg komen we toch vrij laat aan in de buurt van Bergen, dat gaan we wellicht niet op tijd halen, daarom maar wat verder doorrijden naar Schoorldam. We kleden ons om in de laadruimte van de bus, dat is toch wel lekker. We hebben dit de eerste keer gedaan bij de trail in Nijmegen en dat is goed bevallen.
We pakken nu de fiets en gaan op weg naar Schoorl. Dat gaat allemaal prima en als we arriveren is het 10.30 uur en hebben we nog een half uur tot aan de start van 11.00 uur. Tijd om even naar het toilet te gaan en ons gereed te maken. Diverse dixy's afzoeken naar toiletpapier, bij de meeste was het op, maar dat is toch gelukt, er was nog net een restant te vinden.
Onderweg zien we Walter de Ling nog uit Vlaardingen, een loper die ik heb leren kennen bij de opname van de film "De Marathon" waarin ik net als hij figurant was. Van Avantri zullen er weinig lopers zijn. Stefanie Lorwa zou ook de 30 kilometer gaan lopen samen met haar man en vader Jerry loopt de 10, verder niemand voor zover ik weet. Veel kiezen voor de 10 van Roodenburg, maar dat parcours trekt ons niet erg en ook de afstand niet.
Nog even wat rek en strekoefeningen. Ik voel de beentjes wel en ook de val heeft me geen goed gedaan, maar ik wil het toch gaan proberen een tijdje vol te houden.

Na het startschot duurt het nog 10 minuten voor we zelf over de start komen, het is druk, dat is wel minder, maar de omgeving maakt veel goed.
Als we over de start gaan zet Ina al meteen een flinke versnelling in en heb ik moeite om haar te volgen. Ik dacht vandaag een rustige 6 minuten per kilometer of iets langzamer te kunnen lopen, maar de eerste kilometer gaat al in 5.35
Ik laat al een gaatje vallen en moet alle zeilen bijzetten om de stramme beentjes een versnelling hoger te laten lopen. Dit lukt en we lopen nu samen verder. De benen beginnen een beetje te wennen, al zijn ze nog wel zwaar. Kilometer 2 gaat in 5.42 gevolgd door een 5.32 en 5.35 , daarna volgt de eerste drankpost en een kilometertijd van 6.03 , de doorkomst op de 5 is 28.28
Het gaat eigenlijk best lekker, maar dit ga ik zeker niet volhouden weet ik al. Na 2x een 5.38 volgt de eerste plaspauze. Ina moet en ik ga zelf ook gelijk even, je kan het maar beter even kwijt zijn.
Na de drankpost weer een 5.36 en dan drankpost 2. De 10 kilometer gaat in 58.31 inclusief een plaspauze en twee verzorgingsposten. Het gaat wel erg snel allemaal.
Het parcours is inmiddels heuvelachtiger geworden, we gaan richting duinen en we hebben ook pal wind tegen. Kilometer 15 is weer een plasstop voor Ina en ik kan meteen even bijkomen. De beentjes voelen nu loodzwaar aan, de marathon van gisterenavond laat zich nu goed gelden. Ik zeg nog even niets tegen Ina en zie dat we de 15 kilometer doorkomen in 1.30.01 na de tweede plaspauze en derde verzorgingspost, keurig hoor. Ina gaat er alweer vandoor en ik krijg wederom moeite met volgen, ik begin te kraken. Ik verman mezelf en sluit weer aan zo goed en kwaad als ik kan, maar bij 18 kilometer geef ik aan dat Ina in haar eentje door moet en dat ik het voor gezien hou, ik stop bij de 21, dan zijn we weer bij de sporthal, het laatste rondje van 9 hoeft van mij niet meer, het is goed geweest.
Ina knikt en gaat door, ik zak ver terug en wandel af en toe een stukje om de benen wat rust te geven.
De kilometertijden zijn inmiddels door het wandelen opgelopen tot rond de 7 minuten.
Als ik eindelijk bij de 21 ben in 2.09.10 blijkt dat ik nog genoeg tijd over heb voor de laatste 9 kilometer. Stukje hard, stukje wandelen en dat doseren, dan moet ik dat makkelijk redden binnen de limiet van 3 uur 30, opgeven staat niet in mijn woordenboek, al zou dat vaak wel veel verstandiger zijn.
Ik kom Walter de Ling weer tegen onderweg die me aan staat te moedigen.
Als ik rond de 25 kilometer ben zie ik vanaf de andere kant lopers terugkomen vanaf een keerpunt en zie ineens Stefanie lopen met haar man Micha. Stefanie en ik pakken elkaar beet en maken een pirouette, terwijl de andere lopers verbazend kijken, daarna vervolgen we elk onze route, ik heen, Stefanie en Micha al op de weg terug. Ze zitten dus al voor Ina, dat is knap zeg.
Een klein stukje daarachter kom ik Ina tegen, die loopt nog prima en is verbaasd dat ze mij ineens nog ziet lopen. Mafkees klinkt het wederom. Aardig hoor.
De 25 kilometer gaat in 2.38.26 , het valt nog niet eens tegen al zitten de kilometertijden inmiddels wel ruim boven de 7 minuten.
Nog even een laatste drankpost en dan op weg naar de finish. Het is stuivertje wisselen met lopers uit de achterhoede, maar als ik de finish zie zet ik nog iets aan om net onder de 3.15 uit te komen en dat lukt in 3.14.57 waar Ina me al op staat te wachten.
Ina liep een keurige 3.00.50 , wederom een gemiddelde van 6 minuten per kilometer en dat inclusief twee sanitaire stops.
Stefanie en Micha noteren 3.05.37 en zaten toch achter Ina, maar waren veel eerder gestart.
Bij de finish ontvang ik een flesje energiedrank en een lichtblauwe handdoek. We wandelen even naar de sporthal waar ik even moet gaan liggen, de benen willen niet meer. Er komen al mensen aanlopen van de organisatie en sommeren me om niet op de koude vloer te gaan liggen, maar dat valt mee. Even blijven liggen, dan trekt alles vanzelf wel weer weg. Mijn linker heup doet ook flink zeer, dat moet van de val van gisterenavond zijn. Balen, maar dat gaat ook wel weer over. Het is toch gelukt, al is het jammer dat ik niet bij Ina kon blijven, dan had ik haar wellicht nog kunnen helpen om net onder die magische 3 uur te komen. Wie weet een volgende keer.
Jerry Belt, de vader van Stefanie en zijn vrouw zijn ook in de sporthal, Jerry begeeft zich naar de start voor zijn 10 kilometer, hij heeft net als wij goed weer. Wel fris en winderig, maar droog.
Weer wat bijgekomen pakken we het fietsje weer terug naar de Fiat Ducato en sluiten daarna aan achterin de file. Onderweg stoppen we nog even bij een McDonalds. Ina voor een bakkie, ik voor een patatje, daarna gaat de reis voorspoedig en zijn we voor 18.00 uur weer thuis. Het was weer een topdag.

Petzl Night Trail

10 februari 2018
Bergschenhoek


Het is weer zover, vandaag staat wederom de Petzl Night Trail op het programma. Waar het eerst een trail was van 2 afstanden, een korte en een wat langere en ik zo'n beetje de enige Avantriaan was aan de start is het evenement nauwelijks weg te denken in de trailwereld.
Het tweede jaar stonden veel Avantrianen aan de start, ook het derde jaar, maar het vierde jaar werd dat minder en dit jaar is het helemaal weinig. Nico Koppe haakte af, geblesseerd, over bleven Michel de Langen, Robin Pillekers en ikzelf. Robin loopt de korte afstand van 15 kilometer, Michel de 25 en ikzelf loop de marathon. Vorig jaar werd er voor het eerst een marathon georganiseerd die ik met héél veel plezier heb gelopen, daarom dit jaar maar weer.

Ik heb vrij vandaag en alle tijd om dingen te regelen ter voorbereiding. Horloge opladen, lampje opladen, eten en drinken meenemen voor onderweg, ik wil niet voor verrassingen komen te staan. Netjes op tijd vertrek ik naar Bergschenhoek. De start van de marathon is om 18.00 uur en ik ga al weg rond half 5. Half uurtje ruim rijden, dan heb ik daar nog een uurtje de tijd.
Ik ben al voorbij Lekkerkerk als ik er ineens achter kom dat mijn lampje nog thuis ligt op te laden. Ik roep allerlei verwensingen tegen mezelf en keer weer om. Ik bel Ina even om te zeggen hoe stom ik ben geweest. Als een speer terug en hopen dat ik op tijd ben en anders starten op de 25 om 19.00 uur en dan wellicht morgen de Groet uit Schoorl lopen samen met Ina, de 30 kilometer.
Wonder boven wonder zit alles mee en ik ben even na 17.30 uur ter plekke. Snel mijn startnummer ophalen, me omkleden en als ik eindelijk klaar ben is het een paar minuten oor 18.00 uur. Ik zie Michel staan die nog even een foto van me maakt. Ook haalt Michel nog een plastic poncho voor me, die heb ik niet bij me en ze geven flinke gure wind en regen op. In mijn korte broek met shirtje en ondershirt wellicht toch wel koud.

Ik vertrek echt als laatste met ca. 75 lopers die de hele marathon af gaan leggen. Het is best wel lekker weer om te lopen. Ik laat mijn lampje nog even uit om het te sparen en na zo'n 20 minuten gaat het wel aan. Het tempo ligt goed en ik kom in een lekker groepje te lopen.
Er was vooraf al aangekondigd dat de route wat zou wijzigen en dat er nog wat verrassends zou volgen. Dat klopte dan ook dacht ik, het zwaarste deel van het parcours met de steilste hellingen en pittigste stukken was eerder in het parcours opgenomen dan vorig jaar. Het gaat best goed en zonder kleerscheuren komen we hierdoor. We zijn nog met 3 lopers, de rest van de groep is uit elkaar geslagen.
Als we netjes de pijlen volgen staan we ineens weer vlakbij de start. Ik zie een groep lopers aankomen, dat blijkt de start te zijn van de 15 kilometer. Ik roep tegen een loper of hij weet hoe het parcours verder gaat en dat blijkt warempel Robin Pillekers te zijn. Hij weet ook niet waar we heen moeten. Er komt een fietser van de organisatie langs. Jullie hebben een eind terug een afslag gemist. Terug is eigenlijk geen optie. Misschien maar een leuk rondje gaan lopen en dan terugkeren naar Outdoor Valley waar de start is ?
Één van mijn metgezellen is een Rus, daar hebben we niet veel aan, die kent de route niet, de andere is een loper uit de regio die precies weet waar we ons bevinden. We lopen hier een stukje rechtdoor, dan gaan we naar links en dan richting snelweg, dan komen we vanzelf bij het keerpunt van de 25 kilometer zegt hij. Dat lijkt me een goede plan en zo doen we het dan ook. Ik snap nog steeds niet waar we verkeerd zijn gelopen, een grote groep achter ons moet dat ook hebben gedaan.
Het is een marathon op een zeer beperkte ruimte, veel paden lopen vlak langs elkaar heen. Als je een afslag mist zie je verderop een pijl van het parcours staan, maar dat is dan een ander deel van het parcours, dan stroom je zo in op een verkeerd deel.
We lopen via een alternatieve route richting het keerpunt, helaas wel verhard en zien verderop de lichtjes van een aantal lopers die terugkomen vanaf het keerpunt. We volgen hen niet in tegengestelde richting, anders lopen we twee keer hetzelfde deel, maar blijven het pad volgen.
Op een paar kilometer van het keerpunt komt een fietser ons tegemoet, hij heeft onze lampjes gezien. Waar komen jullie nou vandaan vraagt hij ?
We leggen de situatie uit en de man geeft aan dat we dan niet heel veel van de afstand hebben gemist. Hij stuurt ons weer de goede kant op en we zitten weer op het parcours. Het is weer zigzaggen en door weilanden lopen naar Bergschenhoek. Vlakbij de snelweg is midden in het weiland het keerpunt met een grote vuurkorf en tal van etenswaren en drankjes. Het is daar best fris. Open weiland, het regent inmiddels en het begint steeds harder te waaien, een erg gure wind.
Na de drankpost loop ik samen met de Nederlandse loper, de Rus is wat vooruit gegaan. Na een kilometer of 28 begint mijn lampje flink te knipperen en ik vraag me af wat er aan de hand is. Ineens begint het lampje minder fel te branden, een soort spaarstand. Het was nog niet vol toen ik het van de lader haalde, maar dat ik hier de race niet mee uit kon lopen had ik niet verwacht. Ook geen reservelampje meegenomen. Stommerd.
Ik besluit bij de loper te blijven, dan heb ik toch iets meer zicht, met het gloeiende peertje van mij zie ik niet veel.
We halen de Rus weer in en ik blijf angstvallig dicht in de buurt van mijn metgezel.
Ja hoor, nu komt wederom het steilste stuk. In het begin al gelopen doordat we verkeerd waren gegaan, nu dus nog een keer. Inmiddels zijn alle lopers van de andere afstanden er ook overheen geweest en is het één grote baggerbende.
Weer de zware klim, glibberend en glijdend om eindelijk boven te komen, nog een keer genietend van de skyline van Rotterdam, wat is dit toch een fenomenaal gezicht en dan weer de linke afdalingen. Op de zeephelling van bagger waar ik veel andere lopers onderuit heb zien gaan en in een andere editie ook Aad en Janet gaat het mis. De loper voor me is al beneden en ik zie eigenlijk niets meer. Van de eerste passage weet ik nog wel zo'n beetje waar ik kan gaan rennen. Ik laat me naar beneden vallen en denk dat alles goed gaat totdat ik met mijn voet ergens tegenaan stoot in het donker en gestrekt door de modder een buiklanding maak. Het moet vast een komisch gezicht zijn geweest, maar op dat moment zat ik er niet op te wachten.
De loper wacht even op me en wederom met behulp van zijn lampje gaan we verder. Echt lekker gaat het nu niet meer, ik voel me een beetje onzeker en heb last van mijn knie.
Zonder verdere kleerscheuren komen we in de buurt van de finish, al moeten we dan nog een paar kilometer afleggen van slingerende mountainbike paden en een stuk door het bos. Als we dan eindelijk binnen zijn ben ik toch wel blij dat het erop zit. Mijn horloge geeft ruim 38 kilometer aan, dan toch een stuk korter gelopen ?
Bij de anderen staat de teller ook op 39 of een krappe 39 kilometer. Een paar lopers mopperen, net als vorig jaar 39 kilometer, weer geen marathon.
Ik mag dan een paar honderd meter korter hebben gelopen dan de meeste lopers, ik heb wel 2x het zwaarste deel van het parcours gelopen ter compensatie zullen we maar denken.

Bij de finish even uitpuffen, maar niet te lang, het is best fris. De knie is gevoelig en de bagger begint wat op te drogen en te trekken. Ik neem wat snert, maar die blijkt flink aangebrand te zijn, dan maar even niets.
Snel naar binnen en snel douchen, de bagger afspoelen en de schoenen reinigen. De pijnlijke knie blijkt een plek te zijn net onder mijn knie. Kennelijk toch op een steen of iets dergelijks geland.
Na de douche even op zoek naar het BMS massageteam van Dineke van Nooten wat er ieder jaar is, zo ook dit jaar.
Als ik arriveer staan ze me al op te wachten, ik ben de laatste klant. Dineke masseert mijn benen, niet te hard, want ik heb in mijn achterhoofd om morgen toch te gaan starten op de Groet uit Schoorl Run samen met Ina, daar maar kijken of dat lukt. Dineke bedankt, de benen voelen een stuk beter.
Onvoorstelbaar dat ik meteen na een marathon al weer denk aan rennen over een paar uur met alleen een nachtje ertussen. Dat was vroeger wel anders.
Ik ben even over half één thuis, ga nog even zitten, drink nog wat en om half 2 ga ik slapen. Hopen op een goede nacht en goed herstel om morgen toch iets te kunnen rennen.

Asselronde Midwinter Marathon

04 februari 2018
Apeldoorn


Na de heerlijke Pierewaaitrail van vorige week met Ina staat vandaag de Asselronde tijdens de Midwinter Marathon in Apeldoorn op het programma.
Het blijft een vreemde naam. De Midwinter Marathon in Apeldoorn is al jaren geleden gestopt, maar nog steeds blijft de loop zo heten. Wel is er vanaf vorig jaar op zaterdag een marathon in het leven geroepen die je daar kunt lopen, een marathon onder tijdswaarneming, puur genieten van de mooie omgeving. Is wellicht iets voor een ander jaar.
Dit jaar loop ik met Ina de Asselronde, een afstand van 25 kilometer. In het verleden al eens met Aad en Ina gelopen, al was die afstand toen nog 27,5 kilometer.
De start is pas om 11.45 uur en we hoeven niet zo heel vroeg weg, maar gezien de te verwachte drukte toch even na 9 uur al vertrokken. We zien de zondaggroep van Avantri nog lopen in hun inloopronde olv Robert Hoek. We rijden naar een vriendin van Ina, Janita, die in Apeldoorn woont en waar we de auto neer kunnen zetten. Vanaf daar is het een kwartiertje wandelen naar de start en we kunnen ons daar rustig omkleden en een bakkie doen, prima geregeld.
Als we arriveren is het bijna 10.30 uur, tijd genoeg dus om ons om te kleden en een bakkie te doen. Janita loopt zelf ook mee op de 25 kilometer. Haar doel is 2,5 uur, daar hoop ik met Ina ook een beetje op, maar weet niet of dat gaat lukken. Het is best fris en ik weet niet wat Ina allemaal kan na de 26 kilometer van vorige week.
We wandelen naar de start samen met de man van Janita, Bertus en hun dochter Karin.
We hebben totaal geen haast, gaan nog even naar het toilet in de grote kerk, daar is het heerlijk warm.
Wat doe ik aan, dat is wel een probleem.
Deze keer maar een lange broek, ik loop zelf niet voluit en ben bang dat het dan koud zal worden. Wel handschoenen aan. Warm ondershirt, Cor-shirt eroverheen en nog een truitje erover wat ik uit kan trekken als ik het warm ga krijgen.

We starten helemaal achterin, de tijd is toch via een chip in ons startnummer, al maakt de tijd totaal niet uit, gewoon lekker lopen. Janita loopt haar eigen race en dat doen Ina en ik ook.
Het heeft heel lichtjes gesneeuwd en een dun laagje poedersuiker is te zien op de natuur naast de wegen, dat geeft best een mooi gezicht en past bij de naam Midwinter Marathon.
Ina schiet er al meteen vandoor, even haar ritme vinden, zelfs onder de 5.30 , daarna netjes 5,45 , 5.45 en 5.45
Na 5,5 kilometer de eerste drankpost, water en thee, dat is lekker. Inmiddels heb ik de extra trui om mijn middel geknoopt, wie weet heb ik die straks nog nodig.
Voor de 10 kilometer stoppen we even voor een sanitaire stop achter een schuurtje waarna we weer verder rennen. Janita blijkt ons daar te hebben ingehaald bleek achteraf, maar dat wisten we nog niet.
Na 10 kilometer komen we door in 58.41 , een nette tijd. Iedere kilometer gaat netjes onder de 6 minuten, al verspelen we die "winst" weer door drankposten en sanitaire stops, maar dat mag de pret niet drukken. Die tijdslimiet van 3 uur gaan we op deze manier makkelijk halen.
Bij de tweede drankpost is ook banaan, dat is lekker, met de kou is een beetje vast voedsel welkom, we verbranden meer.
We hebben ook een stukje door Apenheul gelopen en komen langs mooie stukken natuur, heerlijk om hier te lopen.
De 15 kilometer gaat in 1.27.54 , daarna gaat het parcours hele stukken vals plat omhoog. Het is warmer geworden, de zon schijnt volop, de buff heb ik al af gedaan, de handschoenen uit en de mouwen opgestroopt. Richting de 20 kilometer is het best weer een stuk frisser geworden met een gure oostenwind en de mouwen laat ik weer zakken, ook de handschoenen gaan weer aan.
Ik kijk eens naar Ina, dat gaat nog vrij goed, al krijgt ze het zichtbaar iets moeilijker, vooral ook door het valse plat. Voor de 18e kilometer moet Ina nogmaals even stoppen om te plassen, daarna een stop bij de drankpost tussen de 19 en 20 kilometer, waardoor we de 20 kilometer doorkomen in 2.01.18 , voor het eerst wat achter op het schema van 2,5 uur, maar geen vuiltje aan de lucht met het oog op de 3 uurs limiet.
Na de plasstop en drankpost gaat het parcours langzaam wat naar beneden en Ina gaat meteen versnellen. We worden gepasseerd door Jessica vd Dool van avStart met een vriendin, maar Ina pikt aan en op ruim 2 kilometer van de streep halen we hen weer in.
Het is genieten om zo naast elkaar te rennen, Ina loopt super en gaat steeds harder. Op ruim twee kilometer van de finish wijs ik naar een loopster verderop, Janita. Dat is een mooi mikpunt.
Waar kilometer 22 nog gaat in 5.39 gaat kilometer 23 in 5.20 en we lopen flink in op Janita. Kilometer 24 gaat in 5.32 en we zitten op een paar meter, maar in de laatste kilometer gaat Janita ineens versnellen waardoor het gaatje iets groter gaat worden. De laatste kilometer gaat nogmaals in 5.32 waardoor de eindtijd zelfs nog onder de 2,5 uur komt. Voor mij netto 2.29.43 , voor Ina 2.29.46 , ik was iets later over de start gekomen, waardoor ik netto iets sneller was. Jessica met haar vriendin had ook nog veel over en haalde ons nog net in, al was hun nettotijd iets hoger, net boven de 2,5 uur. Janita was netto 4 seconden sneller.
Wat een heerlijke loop was het vandaag, genoten van de omgeving, van het samen lopen.
Na afloop in een tent nog een krentenbol en bakje koffie gepikt waarna we weer terug wandelden naar het huis van Janita. Mijn trui snel weer aan gedaan, want het was best fris met een nat bezweet shirt.
Even na 17.30 uur weer thuis na een super dag.
Achteraf bleek ook Bea hier te hebben gelopen in een mooie 2.11 en tevens de snelste dame in de categorie V60. Super prestatie.

Pierewaai Trail

27 januari 2018
IJmuiden


Vandaag staat er eens heel wat anders op het programma. De Pierewaai Trail in IJmuiden.
Vriendin Ina kwam met het idee om daar de 25 kilometer te gaan lopen. Een aantal van 25 kilometer klinkt me goed in de oren en samen er een weekendje op uit klinkt ook goed. Ik was meteen één en al oor.
Op de site even gekeken wat dat voor loop is, de Pierewaai Trail.
In het verleden al een paar keer ingeschreven voor de Dutch Coast Run, de 50 kilometer, maar ook niet doorgegaan vanwege ziekte en blessure. De Pierewaai Trail is in de omgeving van IJmuiden, dat is dan ook de finishplaats van de Dutch Coast Run die vanauit Den Helder start en waar de 100 kilometerlopers gaan finishen. Om niet de hele tijd te hoeven wachten op die ene of andere 100 kilometer of 75 kilometerloper die dan binnen gaat komen hebben ze nu voor de 4e keer deze Pierewaailoop georganiseerd. De 100 km start op vrijdagavond 22.00 uur in Den Helder. De Pierewaaitrail start op zaterdagmorgen om 6 uur in IJmuiden. Heerlijk om weer met een lampje op te kunnen lopen, al zal dat niet de hele race zo zijn natuurlijk.
De tijdslimiet is 3,5 uur, tijd voldoende dus en heerlijk om samen met Ina mee te doen, gezellig samen reizen en lopen.

Voorafgaande aan de loop is het wel een kort nachtje. Naar bed om een uur of 12 en weer opstaan om 3.15 uur, maar dan moet je wel gelijk kunnen slapen. Dat duurt even, zullen de zenuwen wel zijn of de druk dat je moet gaan slapen om er nog wat van te maken, maar het bleek uiteindelijk niet veel meer dan 2 of 2,5 uur te zijn. Dat is een lekkere voorbereiding zeg, we gaan het zien.
Het plan is om 3.45 te vertrekken, dat blijkt dan 4 uur te zijn geworden, maar door het vroege uur is het erg rustig op de weg en is de reis voorspoedig. We arriveren om 5.15 uur in IJmuiden bij clubgebouw De Pierewaai, nu weet ik gelijk waar de naam van de loop aan is te danken.
We worden hartelijk begroet en gaan ons rusten voorbereiden op de loop.
De route van de loop staat in onze horloges, er zal geen enkele verzorgingspost zijn op het parcours en ook geen enkele bewegwijzering, alles gaat via GPS en je zult de route zelf moeten volgen via je horloge.
Mijn richtingsgevoel en mijn ervaringen kennende zal dat wel weer problemen gaan geven, het gaat nog wel eens mis. Dat ook maar tegen Ina verteld, een gewaarschuwd mens telt voor twee.
Ina heeft helemaal geen ervaring op dit gebied en al helemaal niet met lopen in het donker en geeft aan op mij te vertrouwen. Is dat wel verstandig ???

We starten helemaal achteraan. Er doen maximaal 50 lopers mee, het is erg kleinschalig. We lopen helemaal onze eigen race, hebben geen enkele haast en willen gewoon genieten.
De route gaat eerst een paar kilometer over een hard strand en we halen al meteen twee groepen met lopers in. Als we van het strand afgaan is het ineens mul zand en we wandelen wat zodat anderen ons weer inhalen. Ik volg netjes de route op mijn horloge en als we een rondje hebben gelopen zien we ineens boven op een duin een groepje lopers staan dat achter ons liep. Hoe komen jullie nu hier vraag ik ? Tja, verkeerd gelopen maar daardoor wel korter gelopen en op hetzelfde punt uit gekomen. Hun routeman had een foutje gemaakt, maar maakte niet veel uit. Nu met elkaar weer op pad. We lopen zo een aantal kilometer met elkaar. Bij de 10 kilometer stoppen we even. Ina krijgt het warm en wil een shirt minder gaan dragen en we maken er gelijk een sanitaire stop met drankpauze en eetpauze van. We hebben allebei een liter water meegenomen in ons rugzakje en ook hebben we reepjes en gelletjes bij ons, niets aan het toeval over laten. We gaan weer vrolijk op pad. Weer even ons ritme vinden, af en toe even zoeken op de route, bij kruispunten even kijken of we links of rechts moeten en ineens staan we weer bij de groep voor ons. Ze zijn weer verkeerd gelopen en hebben tijd verspeeld, bij ons was het wel goed gegaan. De groep gaat er snel weer vandoor en wij doen het rustig aan. Wij volgens netjes de route en we zien dat de anderen wederom een andere route pakken, ze lopen langzaam van ons weg. Ina vraagt twijfelachtig of we wel goed gaan, we zien niemand meer. Ik geef aan dat we precies op het groene lijntje lopen en gewoon door moeten lopen.
Ja, we gaan goed zegt Ina ineens, ik hoor ze weer voor ons. Dat is niet voor ons, maar achter ons merk ik op, ze zijn weer verkeerd gelopen, wij zitten goed. We gaan nu eigenlijk best goed en samen vliegen de kilometers voorbij. Het is heerlijk weer om te lopen en langzaam begint het ook lichter te worden.
Uiteindelijk is het zover dat we de lampjes uitzetten en ook opbergen in mijn rugzakje. We genieten van de mooie omgeving. Bossen, vennetjes, duinen, mooie paadjes, een heerlijke trail.
Op zo'n 4 kilometer voor de streep pauzeren we even. Ina moet even plassen, we eten en drinken gelijk weer wat en maken een aantal foto's en selfies. Als we weer vertrekken kijk ik achterom en zie in de verte de andere groep weer aankomen, maar die zitten best nog een stuk achter ons.
We moeten eigenlijk naast het pad dwars door een stukje moeras lopen om bewust natte voeten te krijgen, maar dat doen we toch maar even niet, voor de route maakt het niet veel uit. Er volgt nu een stukje door de duinen met allemaal mul zand, prikkeltakken, dat is even niet fijn. Eerst even gedacht om het duin over te steken en via het gladde strand terug te lopen, maar toch maar vol gehouden. Door de slingerpaadjes is de route lastig te volgen en zitten we telkens op het verkeerde pad. Als we eindelijk weer op de juiste route liggen is de tijd best wel krap geworden. De limiet is 3,5 uur en is weet niet hoe krap ze kijken. De groep achter ons heeft kennelijk dezelfde problemen ondervonden want ze zijn nog niet voorbij gekomen.
Als we de finish bereiken staat de klok op bijna 3.uur 27 en hebben we dus nog ruim 3 minuten over. We ontvangen in De Pierewaai een medaille en een handdruk van de twee mannen achter de tafel waarna we ons even om kunnen kleden en ons tegoed kunnen doen aan het vele eten wat op de tafel staat uitgestald.
Bananen, appels, sinaasappels, allerlei soorten boterhammen, krentenbollen, cornflakes, eieren, ontbijtkoek, snoepjes, opkikkertjes, yoghurt, chocomel, koffie, thee, pannenkoeken, bier, appelsap, sinaasappelsap, rijstwafels, knakworsten, er was eten in overvloed en allemaal gratis. De inschrijving was 16 euro, dat dan wel en een vrijwillige bijdrage voor Kika.
Na flink wat te hebben gegeten en gedronken en gezellig met de deelnemers te hebben gepraat gaan we weer naar de auto voor een kort ritje naar Alkmaar waar we ons weekend voort zullen zetten.
Ina heeft gelukkig genoten net als ik. Het lopen in het donker is voor Ina wennen geweest, maar is gelukkig goed gegaan. Ook mijn navigatie is wonderwel goed gelukt zonder gekke momenten, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.



 

Zoeken



Website sponsors